سیاست و سلطۀ اقتدارگرایی بوروکراتیک از جملۀ تئوری های توسعه در کشورهای جهان سوم است. بر اساس این نظریه ، جوامع توسعه نیافته جهت گذار از وضعیت سنتی به مدرن نیاز به یک دولت مقتدر مرکزی امّا بوروکرات ( سلطه و سیاست بر مبنای قانون عرفی ) دارند. نمونه های موفق این تئوری در کشورهای شرق آسیا تبلور یافت. همزمانی برنامه های توسعه ای ایران و کشور های شرق اسیا یا خاور دور نشان می دهد که دولت مردان ایرانی از دوره قاجار تا کنون درک دستی از مفهوم توسعه نداشته اند. عباس میرزا ، قائم مقام فراهانی ، امیر کبیر ، محمد مصدق ناکامان توسعه در ایران بوده اند و سزاوارانه باید پذیرفت اشتباهات آنان در شکست برنامه هایشان قابل اغماض نیست.

حسن روحانی رئیس جمهور ایران مسیر سیاست و سلطه و حکومت را بر مبنای اقتدار گرایی ایدئولوژیک ( سلطه و سیاست بر مبنای شرعیّات شبه نظامیان ) فراهم کرده است . ایشان در سال پایانی حکومت خود وادادگی عجیبی درمسائل مختلف به ویژه مساله بودجه سال آینده داشته است. علی رغم اصرار مدیران سازمان برنامه و بودجه کشور برای نظام دقیق بودجه ریزی عملیاتی ؛ متاسفانه از تاریخ 12 آذرماه ( تقدیم لایحه بودجه 1400به مجلس شورای اسلامی) تا امروز بی سامانی سازمان برنامه و بودجه کشور بر همگان عیان شده است. نزاع مجلس و دولت بر سر مساله لایحه بودجه سبب شد که مقام معظم رهبری در تاریخ 23 آذر ماه با دستور خود، ختم غائله کند .

حسن روحانی برای رفع ناکامی خود ساخته ی دولتش ، پسندیده است در ماه های پایانی ریاست جمهوری، به چند نکته توجه کند تا دولت های بعدی اسیر اقتدارگرایی ایدئولوژیک نشود و کورسوی امیدی برای بقای اقتدارگرایی بورکراتیک باقی بماند.

1 – شورای عالی انقلاب فرهنگی را از تصمیمات ایدئولوژیک خلاص کند تا فرهنگ اصیل اسلامی و ایرانی جان بگیرد و سیاهی ایدئولوژیک از فرهنگ و آموزش کشور زدوده شود.

2 – نهادهای موازی اقتصادی ، فرهنگی ، سیاسی و بطور مشخص نهادهای نظامی و امنیتی یک کاسه شوند. چون تعارض آنان مشکلات نظام جمهوری اسلامی را در بعد ملی و بین المللی دو چندان می کند و سرمایه گذاری بخش خصوصی دستخوش این نهادهای موازی است و اگر بخش خصوصی امکان بقا بیابد ولی امکان استمرار پیدا نمی کند.

3 – سازمان برنامه بودجه کشور و بانک مرکزی از زمان تاسیس تا کنون ، تابع رفتارهای باندهای قدرت حاکم و حیاط خلوت رئیس الوزراء ها بوده اند و هیچگاه استقلال نداشته اند.

         خدا کند که  دگر یار ما جفا نکند                   

         اگر کند به رقیبان کند به ما نکند            

         وفا به وعده نکرد از هزار یک آری                   

        هزار وعده خوبان یکی وفا نکند